صبا بی‌قرار

sababigharar — Wed, 02 Dec 2009 14:48:18 GMT

بيشتر مواقع آدمها، دمه دستي ترين چيزها و بي دفاع ترين ها را تغيير مي دهند.

پ.ن) با تشكر از آقاي اولدفشن

sababigharar — Wed, 25 Nov 2009 14:12:18 GMT

ديشب مادرم داشت مي گفت:‌‌من رو باش اون اوايل چه ذوق مي كردم تو رو تو هفته بسيج بدنيا آوردم. اگه اون روزا مي‌دونستم يه روزي اوضا احوال اين جوري مي شه حتما زودتر سزارين مي كردمت. :دي

پاييزها ...

sababigharar — Sun, 22 Nov 2009 19:46:18 GMT

پاييزها از دوران دبيرستان با بقيه فصل‌هاي هر سال فرق داشت. اما پاييز سال هشتاد و يك بود كه براي بار اول خوب در خاطرم نشست. پاييز آن سال پاييز ِ دختركِ جديد گروهِ كوه بود، پاييز گام ها و قدم‌هاي در كنار هم، پاييز اولين معاشقه دست‌ها در سراشيبي تند كوه، پاييزي با حسي تازه، پاييز ِ دوست داشتن اول، پاييز اولين جدايي، اولين درد، پاييزي با طعم سرد و نم‌ناك ‌نيمكت هاي سيماني دانشكده علوم، پاييزي با انتظار ديدار حتي از دور.

پاييز بعدي آن، پاييز ِ همه آدم‌هاي جديد گروه كوه شد، پاييز همه گام‌ها، همه تپه‌ها، همه قله‌ها، پاييز آن سال صرف كمك به بالا رفتن آدم‌هايي شد كه بعدها فهميدم هركدام چقدر از من بالاتر رفتند.

پاييز بعدي ...

پاييز هر سال ويژگي داشت براي خودش، آدمي يا آدم هايي داشت براي خودش، دوست داشتن يا عشقي داشت براي خودش، پاييز هر سال حالي داشت براي خودش. اما بهترين پاييز اين سال‌ها پاييز آن سال با خانم آرام جان بود، پاييز پياده روي‌هاي طولاني در وليعصر، پاييز قرارهاي ثابت دوشنبه با قرارهاي غير ثابته گاه شنبه تا پنجشنبه، پاييز كافه‌ي سابق، پاييز خريدن سيگارها به شماره، پاييز حسرت بوسه‌هاي نگرفته، پاييز اندك بوسه‌هاي مخفيانه در كوچه پس كوچه‌هاي ميرداماد، پاييز آن درخت كه آداب خودش را داشت. پاييز كتابخانه هاشمي پايين پاسداران.

خوب حكايت پاييز امسال، حكايتي جداست از همه اين پاييز‌ها. پاييز امسال پاييز تنهايي است. پاييز پياده روي‌هاي با سوز برف، پاييز جيره يك سيگار براي هر شب، پاييز دست هاي گرم شده با هاي دهان، پاييز رهايي فكر از حصار آدم‌ها، پاييز تن دادن به خيال، پاييز امسال پاييزه دوست داشتن بي بهانه‌ي خود است.

sababigharar — Tue, 17 Nov 2009 17:29:18 GMT

مي‌گم حالا كه ليلا (شمس العماره) هيچ كدوم از اون خواستگاراش و انتخاب نكرد، اون شش تا يه سر بيان شركت ما، قول مي دم هر كدوم چند تا زن و دوست دختر خوب پيدا كنن. از بس اين چند وقت بازار حرف و بحث و نظر در اين مورد بين دختراي شركت ما داغ بود، امروز همشون از ضد حال خوردگي دپرس بودن و صداي هيچ كدومشون در نمي‌اومد. يكي نيست بگه بابا به جا اين حرفا يه كم دور و بر تون و نگاه كنيد. مملكته داريم؟!!!

ضمير مرجع خود را پيدا مي‌كند

sababigharar — Wed, 11 Nov 2009 16:28:54 GMT

ماجرا از اواسط دهه‌ي شصت آغاز شد، دوران تصفيه هاي گسترده اي كه طي آن رهبران اصلي انقلاب يك باره براي هميشه كنار گذاشته شدند و تا سال ..… به جز ..… همه از بين رفتند و هيچ يك از آنها باقي نماند. همگي به خيانت و ضد انقلاي گري متهم شده بودند. عده كمي از آنها هم ناپديد شده بودند. اكثريت آنها پس از محاكمه و اعتراف به گناه در دادگاه هاي عمومي اعدام شدند. …..، .…. و ….. از جمله ناپديدشدگان بودند كه آنها هم در سال …. دستگير شدند. طبق معمول براي مدت يك سال و اندي هيچ خبري از آنها نبود به طوري كه هيچ كس نمي دانست مرده‌اند يا زنده. سپس به طور ناگهاني سر و كله اشان پيدا شد تا به روش هميشگي به جرايم خود اعتراف كنند. آنها به همكار اطلاعاتي با دشمن (يعني كشور …..)، اختلاس اموال دولتي، قتل چند تن از از …..، تحريك بر عليه رهبري ….. كه چند سال پيش از انقلا شروع شده بود و نيز به اعمال خرابكارنه اي كه منجر به مرگ صدها هزار نفر از مردم شده بود. اعتراف كردند.

متن بخشي از كتاب 1984 است كه اسم‌ها و سال‌ها در آن حذف شده‌اند. اما خوب هر يك از ما اسم‌هاي زيادي دارد كه مي‌تواند با آنها جاهاي خالي را پركند.

اگر اشتباه نكنم عنوان پست اسم مقاله اي از مسعود بهنود است كه روزگار پيش در جاي خوانده بودم.

sababigharar — Mon, 09 Nov 2009 14:46:49 GMT

شيشه عينكم شده عين سي دي فيلم پورنو، از بس روش خش افتاده.

مستي‌هاي تك نفره

sababigharar — Fri, 23 Oct 2009 07:38:18 GMT

بايد تجربه كرد، هر چند وقت يك بار، مستي را در تنهايي، تنهايي را به مستي. بايد نشست و با هر پيمانه مزه مزه كرد تمام خاطره‌ها را، تمام روزها را، تمام لحظات و تمام آدم‌ها را.

بايد بنشيني و خودت ساقي خودت باشي. بايد خودت مزه بچيني، خودت شراب بريزي، خودت «سلامتي» بگي، خودت «نوش» بگي و خودت نوش كني.

بايد خودت شاهد خودت باشي، شاهد كمر باريكِ مو بلندِ ابرو كمند، شاهد شيرين لب و شيرين سخن ِ بازاري، حتي، حتي بايد شاهد قدسي خودت باشي.

آره، بايد خودت شاهد خودت باشي، شاهد همه درد‌ها و همه غم‌ها. بايد با هر دردي كه به ياد مياري، يه پيمانه پر كني، بايد تلخي غم‌ها را، تلخي روزگار را با تلخي شراب پاكشون كني. بايد انقدر بريزي و نوش كني تا آخر شب كه تو مستي به خواب مي‌ري، وقتي صبح با هشياري از خواب بيدار مي‌شي ديگه هيچ دردي و هيچ غمي تو وجودت نباشه.

بايد تجربه كرد، هر چند وقت يك بار اين مستي‌هاي تك نفره را.

sababigharar — Sat, 17 Oct 2009 18:59:18 GMT

نامجو مي‌خواند، من هم زمزمه مي‌كنم:

De la Sierra Morena,
Cielito lindo, vienen bajando,
Un par de ojitos negros,
Cielito lindo, de contrabando.

از دور مي‌آيي، در آينه مي‌بينمت:

vienen bajando, Un par de ojitos negros

مي‌رويم تهران گردي، از زير پل حافظ از جلوي حوزه هنري رد مي‌شويم برايت تعريف مي‌كنم روزهاي بسياري را كه آن جا گذراندم. نام آدم‌هايي را مي‌گويم كه كنارشان آنجا فيلم ديدم، حبيب رضايي، سروش صحت، ابراهيم حاتمي‌كيا و چند نفر ديگر. از كنار تالار وحدت كه عبور مي‌كنيم تو غر مي‌زني چقدر جايش بد است، چقدر دور است. به سفارت كه روسيه مي‌رسيم، قرار سيزده آبان را مرور مي‌كنيم، نامجو هم از گلادياتورها مي‌خواند. كمي آن سو تر جلوي سفارت فرانسه، رنگ و روي دوست دختر فرانسوي سال‌هاي آينده من رو زير ذره بين مي بريم و حسابي مي‌خنديم. تو ترافيك پاساژ علائدين را مي‌بينيم. در چهار راه استامبول دلار فروش‌ها را از دور مي‌بينيم، منم هم يادم مي‌رود پاساژ پلاسكو را نشانت دهم و از رفيق كفش فروشم بابك برايت بگويم. اسم تابلو لاله زار را كه مي‌بيني ذوق مي‌كني. سعدي را مي‌پيچم پايين، داستان ضبط خريدنم را از پشت شهرداري برايت مي‌گويم و تو از ميكرو و سگا خريدنت حرف مي‌زني. نشانت مي‌دهم مير حسين كجاي ميدان توپخانه ايستاده بود و با بلندگوي دستي سخنراني مي‌كرد. هر دو لب ور مي‌چينيم و افسوس مي‌خوريم. ماشين و تو كوچه روبروي بنياد سينمايي فارابي پارك مي‌كنيم و پياده از جلوي كافه گل رضاييه رد مي‌شيم و نقشه سري بعد رو مي‌كشيم. گردشمان ختم مي‌شود به كافه نادري و استيك سس قارچش كه هيچ فرقي با شاتوبريانش ندارد. راستي يعني آن روزها كه صادق هدايت روي اون صندلي كنج كنار پنجره مي‌نشست نمي‌گذاشتن سيگار بكشد؟

پ.ن) ترجمه انگليسي شعر را اين جا بخوانيد.

sababigharar — Sat, 10 Oct 2009 16:01:04 GMT

آدميزاد است ديگر بانو، از شش صبح كه سر پا باشد، نعشش مي‌رسد به نيمه شب. شما هم كه بانويي هستي سرشلوغ و مشغول‌ِِ مهماني بازي و مهمان نوازي و يا در رفع و رجوع امور جشن‌ها و گپ زدن با شاهزادگان روس و كلنل‌هاي انگليسي در گشت و گذار ِكافه‌هاي تهران به ياد ايام خوش پاريس و پياده روي در خزان بلوار پهلوي با مرور خاطرات شانزليزه. شب‌ها هم كه يحتمل وقت سينما توگراف است كه مي‌گويند بيست و چهار نشان مي‌دهد و هر شب كه بيني افسون است و گر نه افسوس. حقا كه با اين همه مشغله ديگر وقت به مجانين روزگار و بنده حقير نمي‌رسد. اميد كه روزي شرح احوال ما هم در وقايع اتفاقيه چاپ شود تا صبحگاه كه همراه چاي آن را مرور مي‌كنيد، از نديمه‌اي كسي حالي هم از چاكر بپرسيد.

شب بخير.

sababigharar — Sat, 10 Oct 2009 09:49:27 GMT

كار بهترين مخدره براي فراموشي چيز‌هايي كه تو زندگيت نداري.