ديروز وقتي دوباره داشتم نوشته هاي‌ جديد وبلاگستان در باب حوادث لبنان را مي‌خواندم ياد اين جمله برنارد شاو افتادم كه در كتاب مريد شيطانش مي‌گويد: "بدترین گناهی که انسان نسبت به هم‌نوعش مرتکب می‌شود تنفر نیست، بلکه بی‌اعتنائی است. بی‌اعتنائی منشٱ بی‌رحمی‌ست. اگر مردم را با دقت مورد توجه قرار دهی خواهی فهمید که نفرت تا چه حد به دوست داشتن نزدیک است."

اين روزها همه‌اش را يا مي‌خوانم يا مي‌نويسم يا فيلم هاي نديده‌ را ‌مي‌بينم. خيلي وقت بود انقدر وقت آزاد نداشتم، بعدهم آن مسابقه عكاسی آبرنگ كه گفته بودم، كتاب نمايشگاه را برايم فرستاده، گاه مي‌نشينم و چند ساعت ورقش مي‌زنم، در ذهنم قاب عكس‌ها را جابجا‌ مي‌كنم و شروع مي‌كنم به خيال‌بافي، يك لحظه درحال عكاسي در درياي جنوب هستم و چندی بعد مشغول تماشاي كوه‌هاي شمال. 

عصر ديروز بر حسب اتفاق رفتم و اين مطلب آذرستان را خواندم كه كلي حس خوب داشت برايم، بعد ياد استاد افتادم و زنگ زدم خانه‌اش، به راستي از پشت تلفن هم صداي استاد آرامش بخش است.