امشب فهميدم سازمان ديده بان حقوق بشر سه خبرنگار را به عنوان برندگان امسال اين جايزه انتخاب كرده كه درميان اين برگزيدگان يك خبرنگار ايراني به نام اميد معماريان هم هست.

عمر آشنايي من با اميد ( كه البته يك طرفه است، ولي اميدوارم به زودي دو طرفه بشه) بر مي گرده به حدود دو سال پيش، يعني اولين روز هايي كه من شروع كرده بودم به وبلاگ خوندن و از اون روز تا حالا هميشه وبلاگ اميد رو مي خونم.

اگر بخوام راحت ازش تعريف كنم، فكر كنم همين بس كه بگم: وبلاگ اميد در كنار وبلاگ خورشيد خانوم ( كه بعداً در فرصت مناسب در موردش مي نويسم )  2 وبلاگي بودند كه روي من بيشترين تأثيرات رو گذاشتن و يه جورايي تو وبلاگ نويسي دارم از اونها الگو برداري مي كنم. اميد جزء وبلاگ نويساني بود كه يك سال پيش به زندان افتاد و مجبور به اون اعتراف هاي كذايي شد ولي هيچ گاه در ديد من و خيلي از خواننده هاش تغييري نكرد، اميد علاوه بر وبلاگ نويسي  خبرنگار چند روزنامه از جمله شرق هم هست و گه گداري هم مقاله هاش رو تو روز آنلاين مي شه پيدا كرد. با شناختي كه من از اميد دارم تو زمينه مطالعات اجتماعي بسيار فعال است و حتي كتابي (مطمئن نيستم شايد بيش از يك كتاب )منتشر شده در اين زمينه هم داره در آخر فكر مي كنم اميد براي اين انتخاب بسيار شايسته بود. اميدوارم هميشه بتون بنويسه.