به نظرم" ارتفاع پست" اجتماعي ترين فيلم حاتمي‌كيا است. كه شايد امروز خيلي بيش از زمان ساختنش به شرايط حاكم بر جامعه ما مي‌خوره. نمونه‌هاي زيادي از اون محافظ پرواز كه در فيلم ديده مي‌شه امروز در پست‌هاي مختلف كشور ما در رأس امورند. كساني كه اگه خوش باور باشيم حاضرند همه چيز را به باد بدهند تا عزت و شرف مملكتشان حفظ شود و در مقابل قاسم است كه مي‌خواهد شغلي داشته باشد، در آمدي و امنيتي. جايي مي‌خواهد براي زندگي كه هشت ساعت كار كند، هشت ساعت استراحت و هشت ساعت را در كنار خانواده‌اش باشد همين و همين.

خيلي برام فرقي نمي‌كنه كه انرژي هسته‌اي حق مسلم منه يا نه. ولي مي‌دونم آرامش مي‌خوام، يه كار ساده كه دوسش داشته باشم با پول خوب، نه خيلي زياد، درحدي كه علاوه بر مايحتاج زندگي به تفريح و ورزش هم برسه، مي‌خوام بتونم پايان‌نامه‌ام رو بي دردسر، اون جوري كه دوست دارم انجام بدم نه اينكه مثل الان مجبور باشم روزي به صد نفر زنگ بزنم تا راضي بشن وظايفشون رو سر وقت انجام بدن. مي‌خوام جايي زندگي كنم كه وقتي با دوستي گپ مي‌زنم به جاي حرف از احتمال وقوع جنگ بتونيم در مورد آخرين كتابي كه خونديم يا آخرين فيلمي كه ديديم حرف بزنيم، يا بتونم با خيال راحت تو خيابون هاي شهرم راه برم و زندگي مردم و تو بالا و پايين اون ببينم و آروم آروم براي بهتر شدن وضعشون كار كنم. مطالعات جامعه شناسيم و داشته باشم و دركنارش به دغدغه هاي ملكيانيم ( استاد ملكيان ) فكر كنم. خيلي ساده از زندگيم لذت ببرم و احساس مفيد بودن بكنم حالا با انرژي هسته‌اي يا بي انرژي هسته‌اي.

 پي نوشت تصوير: اين تفنگ امروز روي سر خيلي از ما است.