صبا بی‌قرار

فتاده تخت سنگ آنسوي تر، انگار كوهي بود.

و ما اينسو نشسته، خسته انبوهي.

زن و مرد و جوان و پير،

همه با يكديگر پيوسته، ليك از پاي،

و با زنجير.

اگر دل مي‌كشيدت سوي دلخواهي

بسويش مي‌توانستي خزيدن، ليك تا آنجا كه رخصت بود

تا زنجير.

...

شعر كتيبه رو اخوان سال 1340 و در ارتباط با اوضاع حاكم بر جامعه و شرايط حاصل از تغييرات اون سروده.

مصاحبه گري در سال 1364 يعني چندين سال بعد از انقلاب در نوار "درخت معرفت" از او مي‌پرسه: آقاي اخوان آيا هنوز هم معتقديد پشت و روي آن تخته سنگ يكي است؟

و او جواب مي‌ده: به اعتقاد من پشت و روي تخته سنگ تفاوت نكرده نه تنها در دوره ما، در دوره‌هاي گذشته هم همينطور، همه جاي دنيا يك همچين حالاتي هست.

+ نوشته شده در شنبه 4 شهریور1385ساعت 19:26 توسط حمید رضا |