ديروز ( 25 خرداد 1388 ) بايد در تاريخ اين مملكت ثبت شود. به نظرم راه پيمايي آرام ديروز فارغ از به نتيجه رسيدن آن ( ابطال راي گيري ) بزرگترين گامي بوده كه در جهت جمهوريت نظام و رسيدن به دموكراسي در اين 30 سال گذشته در ايران برداشته شده، حتي شايد از 2 خرداد هم بزرگتر، زيرا آگاهنه بودن آن از هر عامل ديگري در آن مهمتر بود.

ديروز هرچند هيچ كدام از دوستاني كه باهم قرار گذاشته بوديم را به جهت قطع خطوط موبايل پيدا نكردم اما آدم‌هايي را در مسير حركت ديدم كه شايد 5 يا 10 سال بود نديده بودمشان، راستش را بگويم هيچ گاه از ديدن آنها اين چنين خوشحال نمي‌شدم، انقدر كه همه شان را در بغل مي‌گرفتم و شاديمان را به هم تقسيم مي‌كرديم. حتي راه رفتن در كنار مردمي كه هيچ نمي‌شناختمشان بيش از حد جذاب بود و شيرين.

ديروز موقع برگشت داشتم براي خودم جمعيت حاضر در راهپيمايي را تخمين مي‌زدم شايد بين 2 – 3 ميليون نفر، بعد پيش خودم فكر كردم طبق آمار هاي احمدي نژادي اگه اين جمعيت براي اون اومده بودن حتما جمعيت و بيش از چند صد ميليون نفر تخمين مي‌زد.