دارم فکر می کنم این ریش بلندی که این روزها بر صورت من نشسته خبر از چه می دهد؟

پنجشنبه عروسي يكي از صميمي ترين دوستاي دوران دبيرستانه، شايد از اون نود و هفت نفر سال‌ پيش‌دانشگاهي بيش از سي‌ نفرشون ازدواج كردن، اكثرا هم به من لطف دارن و تو مراسم‌هاشون دعوتم مي‌كنن، ولي من هنوز وقتي مي‌‌شنوم يكي داره عروسي مي‌كنه تعجب مي‌كنم و شوكه مي‌شم.

 چند ماهيه روزايي كه با بابا مي‌ريم بيرون مي‌گه حميد بشين پشت فرمون، از وقتي هم كه دوباره مي‌رم سركار هر شب ازم مي‌پرسه شركت امروز چه خبر بود؟ كارا خوبه يا نه؟ يا وقتي كه با هم تنها مي‌شيم حرفاي جدي تري نسبت به گذشته مي‌زنه، گاه از مشكلات سركارش مي‌گه و گاه از اين كه بايد استقلال مالي داشته باشم.

توي دانشگاه استادها به دانشجوهاي فوق يه جور ديگه نگاه مي‌كنن، هم شخصيت ويژه‌اي برات قائلن و هم انتظار دارن ديگه بازيگوشي هاي دوره ليسانس رو انجام ندي.

تو خيابون مردم به چشم يه آدم بزرگ نگاهت مي‌كنن نبايد آواز بخوني، نبايد لي‌لي بري. تو مهموني لباس‌هات بايد تر و تميز و اتو كشيده باشه، نبايد دو تا شيريني بر داري، نبايد شب زود خوابت بگيره و بخوابي، بايد تو بحثاي بزرگتر‌ها از سياست گرفته تا قيمت خونه و ماشين شركت كني و . . .

تقويم امروز بيست و چهار ساله شدن من رو نشون مي‌ده ولي من هنوز پياده روي‌هاي بي‌خيالم رو، آواز خوندن با صداي بلندم رو دوست دارم، برداشتن دو تا دو تاي شيريني‌هاي خامه‌اي رو، بازي‌گوشي‌هاي توي دانشگاه و هزاران كار ديگه‌ رو هم دوست دارم كه جبر حاكم بر جامعه مي‌خواد لذت انجامشون رو تنها به جرم بزرگ شدن از من بگيره و من مي‌خوام تا جايي كه ممكنه در برابرش مقاومت كنم.

تو اين دو ماه اخير زندگيم از مسير هميشه‌گيش خارج شده، خيلي چيزها عوض شده، دغدغه‌ها تا حد زيادي تغيير كرده، آينده‌ پيش رو رو مي‌خوام به شكلي متفاوت از قبل به سازم، نه اين كه مسير قبلي اشتباه بوده، نه، اتفاقا شايد بشه گفت رسيدن به اينجا نشون دهنده‌ اين باشه كه راه رو كم‌ و بيش درست اومدم.

تو اين دو ماه تقريبا هيچ كار درست حسابي انجام ندادم، نه كتابي، نه نوشته خوبي، نه كوه و برنامه‌اي، نه پروژه ‌خاص دانشگاهي و حتي شايد دور شدن از دوستان. گذر اين دو ماه در سكون و سكوت شايد به نوعي هزينه‌اي بود براي به ثبات رسيدن و وفق خود با شرايط جديد، بهايي شايد مفت در برابر نتيجه‌اي كه مي‌تونه از اون حاصل بشه، اما لازمه جلوي اين هزينه‌ها‌ زودتر گرفته بشه بايد در هدف و ظرف جديد  بشم همون آدم قبلي با تمام آن ذوق و شوق‌ها و انرژي در خوندن، نوشتن، ديدن دوستان و آشنايان و دوست داشتن‌شون بيش از پيش و آدم‌هاي تازه كه محبت‌، علم‌ و آرامش‌شون رو كشف كنم.